ALGARVE

We verzamelen op de luchthaven van Eindhoven en gaan aan boord van van de Transaviavlucht naar het zuiden van Portugal. Na een vlucht van een kleine drie uur landen we in Faro. We pikken de huurwagen op en rijden naar de hoofdstad van de Portugese regio, waar we de oude stad bezoeken.
We parkeren aan de Igreja de São Pedro, gebouwd in de late 16e eeuw.
De façade van de Igreja de São Pedro is gemaakt van lokaal gewonnen witte kalksteen, zoals zoveel gebouwen in Faro. Op het dak van de kerk nestelen ooievaars, die zorg dragen voor hun jongen. Verderop doemt de Igreja da Ordem Terceira de Nossa Senhora do Monte do Carmo op, met aan weerskanten slanke, witte torens. Het sobere exterieur staat in schril contrast met de binnenkant, waar niet gelet is op wat bladgoud meer of minder. In de tuin van de kerk is een kapel opgetrokken uit skeletten van 1250 monniken, de Capela dos Ossos. De muren en het gewelf van het dak zijn “versierd” met schedels, opgegraven in de overbevolkte begraafplaats. Toch wel wat luguber.
Veel winkels zijn er niet. Toch springt er eentje uit. Comur, de afkorting van Companhia de Conservas de Peixe da Murtosa, is een beroemd Portugees merk dat zich specialiseert in hoogwaardige visproducten in blik. De winkel straalt een retrogevoel uit en biedt naast sardines ook octopus, zwaardvis, tonijn, baars en forel in blik aan. Het is een typisch Portugees souvenir. Vaak biedt de winkelier de mogelijkheid om eerst iets te proeven, maar dat wordt ons niet gegund. De blikken zijn versierd met vrolijke kleuren. Er is zoveel keuze dat je het liefst van alles wat wil meenemen … tot je het stevige prijskaartje ziet. Zestien euro voor 125 gram sardientjes is net iets te duur.

In het glooiende achterland, op nog geen twintig kilometer van zee, ligt de voormalige hoofdstad van de Algarve. Als we naar Silves afdalen, doemt het enorme kasteel al vanuit de verte op. Dit iconische bouwwerk van rode zandsteen is door de Moren gebouwd op het hoogste punt van de stad. Toen heersten ze over Silves en omstreken en verdedigden hun waardevolle grondgebied vanuit de Castelo dos Mouros, wat 'het kasteel van de Moren' betekent. Nu wappert de Portugese vlag hoog boven op de kasteeltoren. We wandelen op brede verdedigingsmuren en wanen ons in de middeleeuwen. Ook nu is het weer zeer warm. De frisse Super Bock en de ijskoude drankjes bieden wat verfrissing.
Veel meer dan het kasteel is er dit charmante stadje niet te ontdekken, op wat pittoreske straatjes van het historische centrum met stijlvolle herenhuizen en kleinere, kleurrijke woningen niet te na gesproken. De kathedraal (Sé de Silves) ligt tegenover het kasteel op het plein Largo de Sé. Toen de Moren aan de macht waren in Silves, was dit een moskee, nu een wat vervallen kathedraal.

Dan rijden we naar Lagos. De zee is te onstuimig waardoor de kajaktocht figuurlijk in het water valt. We rijden dan maar naar Ponta da Piedade, waar we de grillige kustlijn vanop het land bewonderen. Het felle zonlicht weerkaatst op de imposante kliffen. Het pad kronkelt langs de rand van de steile rotsen. In de duizelingwekkende diepte beukt de oceaan tegen de rotsen. Het geluid van de golven, de geur van zout water en het uitzicht op de verborgen grotten zijn magisch. Stefan jaagt subtiel een stelletje trainende meiden weg zodat we de picknickplek voor ons alleen hebben. Terwijl we de kaas, gedroogde ham en sardientjes laten smaken, hebben we een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan en de Portugese kust. We vergapen ons aan de schilderachtige landschappen, grillige rotsen, hoge kliffen en verdoken zeegrotten. We wandelen verder op de rand van de klif naar het Miradouro da Ponta da Piedade, waar okergele rotsen overgaan in een azuurblauwe zee. De rotsen veranderen van oker over oranje naar grijs. We dalen af tot aan het glasheldere water. Schuimende golven kletteren open op de rotsen en spatten water meters hoog op. We puffen als we via de eindeloze sliert trappen terug naar boven klimmen.
 
‘s Avonds schuiven we onze benen onder tafel bij Uddo, een Japans restaurant in het hotel. Martine en Ann hebben hun gestreept Nathalie Vleeshouwerkleedje aan, het ene blauw-wit, het andere in roze en wit. De sushi, taco’s met waguy en de in een limoendressing gemarineerde otoro, het beste stuk van de tonijn, smaken verrukkelijk.

Tussen Faro en Tavira bevindt zich een 60 kilometer lange lagune met daaromheen een labyrint van eilanden, schiereilanden, zandbanken, witte stranden, duinen met de meest bijzondere flora en fauna. Parque Natural da Ria Formosa is niet voor niets één van de natuurwonderen van Portugal. Dario is onze gids tijdens de fietstocht door het natuurpark. Via het industriegebied rijden we naar de vissershaven. Vervolgens fietsen we naar het Ria Formosa Natural Park, waar we de flora en fauna ontdekken. Trekvogels gebruiken het park als rustplaats. Het is dé perfecte plek voor de vogels die in het voorjaar aankomen om te nestelen. We houden halt bij het Chalé de João Lúcio, de laatste woonplaats van een van de bekendste Algarviaanse dichters. We krijgen les in Portugese geschiedenis. De dichter zocht het isolement op na de dood van zijn zoon op jonge leeftijd in het nogal excentrieke gebouw. Pijnbomen reiken zover het oog reikt, behalve in het zuiden dat nog steeds het meest bijzondere uitzicht op de Ria Formosa biedt. Het was voor Lúcio de perfecte, rustige plek om aan zijn poëzie te werken.
Vanop de gerestaureerde watermolen hebben we een fantastisch panoramisch uitzicht op de barrière-eilanden van Olhão. Eén man is op zoek naar wormen, die dienen om te vissen. Hij verdient ruim 10 euro per worm, weet Dario. Ik besteed dit geld liever aan de vis. Dan ben ik zeker van de vangst. Verderop zien we bakken waarin oesters gekweekt worden. Een lekkernij voor de toeristen, maar een ecologische ramp voor de omgeving. Ook lekker zijn de kleine krabbetjes die in de lagune gevangen worden. Dario vangt twee mannetjes die -in tegenstelling tot de vrouwtjes- één grote schaar hebben. De scharen worden van de krabben afgetrokken, waarna ze terug in de lagune gedropt worden. De scharen groeien terug aan.

Na het bezoek aan het natuurpark trekken we richting Tavira, waar we in Á Mesa lunchen. Het door de michelingids geprezen restaurant omwille van zijn moderne keuken, geworteld in Portugese traditie met lokale ingrediënten, vult alle verwachtingen in. Verrassende fingerfood worden gevolgd door een perfect gegaarde lokale vis met risotto en een heerlijk stukje vlees van porto preto (zwart varken) met paksoi. Afsluiten doen we met een kunstwerkje van een dessert.
Dan trekken we de stad in en ontdekken rustige pleintjes, wandelen we langs witte gevels, glinsterend als parels onder de zon. Langs met azulejotegels versierde gevels beklimmen we de trappen naar het kasteel, met uitzicht over rode daken van Tavira. Het is snikheet en we zoeken de schaduw van enkele bomen op. Dan wandelen we we terug, passeren de oude kerk van Santa Maria de Castelo en steken de Ponte Antiga over terwijl de rivier Gilão traag voorbij glijdt.
We slaan het bezoek aan Cacela Vella, een klein vissersdorpje over en rijden terug naar het hotel. De plons in het kristalhelder water biedt een moment van pure ontspanning. Een schuimende pint en de mojito’s worden gulzig uitgedronken.

We rijden naar Lagoa. De vorige dag belde Seasiren Tours om de boottocht te verplaatsen van ‘s ochtends naar de late namiddag. De weervoorspelling zag er niet goed uit om optimaal te genieten van de boottocht op zee. We zijn flexibel en plannen eerst de wandeling van de Seven Hanging Valleys Trail. We parkeren ons VW-busje aan de Faro de Alfanzina. Door de laaghangende mist kunnen we de vuurtoren amper zien. Het wandelpad slingert langs de dramatische kust van de Algarve, met adembenemende uitzichten op de Atlantische Oceaan.
Aan het strand van Benagil staan tientallen kajakkers geduldig te wachten op hun beurt. Weet je de overeenkomst tussen vrijen in een kajak en een glas Heineken? vraagt Ann glimlachend. They are both fucking close to water. Hilariteit alom. Ze peddelen in grote getale naar de bijzondere grot voor een kort moment van bewondering voor de uitzonderlijke natuurpracht. De klim naar de klif is steil. Puffend komen we boven om de Benagil Cave van bovenaf door het gat in het plafond te bekijken. Vervolgens wandelen we over de hoge kliffen op de ruige kustlijn van de Algarve en komen we veel mooie baaitjes tegen. Goudgele kliffen rijzen op uit het turquoise water. We dalen af naar een strand, alleen bereikbaar via een steil pad. Het is er rustig, slechts enkele toeristen of lokale Portugezen zoeken de warmte van de zon op. De natuurlijke bogen rond Praia do Vale de Centeanes zijn indrukwekkend. Duizenden jaren erosie op de goudkleurige kalkstenen kliffen hebben hun werk gedaan. In de namiddag, tijdens de boottocht zien het werk van erosie. Grote delen van de kliffen storten in de oceaan. Uiteindelijk komen we uit bij Praia da Marinha, beter bekend als het mooiste strand van heel de Algarve. Martine en Eric bellen een Ubertaxi en pikken aan de vuurtoren van Alfanzina de wagen op terwijl de rest van de bende van het frisse bier en het koele water geniet. We springen de auto in en rijden naar het hotel.